Νικόλα μου, να με θυμάσαι …

                                                                                                                      
Ο Νικόλας και η Ξανθούλα κοιμούνται κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου, μια συνήθεια πολλών χρόνων.   Στο διπλανό δωμάτιο,  η μονάκριβη δεκάχρονη κόρη τους Χρυσαυγή.  Όλα στο σπίτι είναι τόσο ήρεμα, τίποτε δεν προμηνύει, το τι θα ακολουθήσει σε λίγο.
Οι πρώτες σταγόνες βροχής, αρχίζουν να πέφτουν ρυθμικά στο πλακόστρωτο της αυλής και σε λίγο έρχεται η καταιγίδα. Το χέρι της Ξανθούλας  γλιστράει σιγά-σιγά από το δικό του και αρχίζει να ανασαίνει βαριά, με δυσκολία. Ο Νικόλας το νιώθει. Της χαϊδεύει το πρόσωπο. Προσπαθεί να της δώσει τις πρώτες βοήθειες. Εκείνη τον κοιτάζει με τα υπέροχα γαλάζια της μάτια και κάτι ψιθυρίζει.  Σκύβει κοντά της.  Νοιώθει για τελευταία φορά τη ζεστή ανάσα της και τα χλωμά της χείλη να του λένε, Νικόλα μου φεύγω.  Να με θυμάσαι. Να προσέχεις τη Χρυσαυγή μας.
Γνωρίστηκαν πριν από είκοσι χρόνια σε κάποιο νοσοκομείο. Συνόδευε τη μητέρα του, και εκείνη καθισμένη στο αναπηρικό της αμαξίδιο, περίμενε τη σειρά της. Το βαθύ γαλάζιο της βλέμμα τον μάγεψε από την πρώτη στιγμή. Γεννήθηκε με σοβαρό πρόβλημα στη σπονδυλική της στήλη και παρά τις προσπάθειες των γιατρών, δεν κατάφερε ποτέ να σταθεί στα πόδια της.  Μεγάλωσε με πολλή αγάπη και δεν ένιωσε ποτέ ότι αδικήθηκε από τη ζωή. Αγαπούσε τους ανθρώπους και μάλιστα όλους εκείνους που είχαν διάφορες αναπηρίες. Στόχος της να σπουδάσει  ψυχολογία.  Ήταν έξυπνη και επιμελής.  Αγωνίστηκε και τα κατάφερε. Ο Νικόλας ήταν ο άνθρωπός της, ο αγαπημένος σύντροφος που τη στήριζε κάθε στιγμή.  Κατάφερε να πάρει το πτυχίο της ψυχολογίας και μάλιστα να ειδικευτεί στην ψυχολογία των ατόμων με αναπηρίες και στη συνέχεια έγραψε ένα βιβλίο που ήταν ένας ύμνος για τη ζωή, ένα βιβλίο γεμάτο αισιοδοξία, ελπίδα, δύναμη και κουράγιο για όλους τους ανθρώπους, είτε υπέφεραν ψυχικά, είτε σωματικά.
 Η Ξανθούλα κατάφερε να αγγίξει με τρυφερότητα και αγάπη, όλους τους αναγνώστες της και ήταν τόσοι πολλοί, έδωσε πολλές διαλέξεις και στο τέλος κατάφερε να γίνει το σημείο αναφοράς όλων εκείνων που ένοιωσαν με την παρουσία της και με τα λόγια της, πόσο πολύτιμη είναι η ζωή μας, με οποιαδήποτε μορφή και αν εκφράζεται. Πάντοτε  τόνιζε με έμφαση, πως η δύναμη της ψυχής μας, είναι η προίκα μας που  κουβαλάμε σε όλη μας τη ζωή. Η γέννηση της Χρυσαυγής, για τον Νικόλα και την Ξανθούλα μετά από δεκαετή προσπάθεια ήταν το ομορφότερο, μοναδικό και ευλογημένο λουλούδι που άνθισε στον κήπο τους. Η ζωή τους κυλούσε όμορφα και ήταν και οι τρεις τους,  ένα ιδανικό ανθρώπινο σύμπλεγμα, που ξεχείλιζε από τρυφερότητα, κατανόηση και κυρίως δυνατή αγάπη.  
Εκείνο το ήσυχο βροχερό βράδυ, ακολούθησε δυνατή καταιγίδα και όλα άλλαξαν ξαφνικά. Σίγησε για πάντα το γλυκό χαμόγελο της Ξανθούλας. Άφησε  τόσο έντονα το στίγμα της!  Ήταν ένας άνθρωπος με ενέργεια, αισιοδοξία, με δύναμη ψυχής, αγάπη για τους ανθρώπους, αγάπη για τη ζωή.
                                                                  . ------------  .
Η ζωή της κύλησε πάνω σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο, κάτι που δεν την εμπόδισε ποτέ, να μορφωθεί, να δραστηριοποιηθεί, να βλέπει τη ζωή με αισιοδοξία και να έχει μια ευτυχισμένη οικογένεια.
 
Ανεσία Ηλιάδου

Όνομα χρήστη

Κωδικός πρόσβασης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
ΕΠΟΙΚΟΙΝΩΝΙΑ